021-88392485

info@ostoureh.com

یکشنبه ۱۵ تیر ۱۳۹۹ , ۰۷:۱۴:۳۵

توصیه هایی به والدین در دوره شیوع بیماری (کرونا)

19 آوریل, 2020 - admin

بدون دیدگاه

توصیه هایی به والدین در خصوص فرزندان خردسال در دوره شیوع بیماری (کرونا)

نویسندگان: دکتر جوی دی اوسوفسکی و هارولد اوسوفسکی

ترجمه: دکتر مریم اسماعیلی نسب

ویروس کرونا ( کویید -۱۹) اپیدمی عظیمی است. خوشبختانه کودکان کمی به این بیماری مبتلا شده اند و بسیاری از آنهایی هم که مبتلا شده اند، علایم خفیفی داشته اند. با این وجود، کودکان خردسال خیلی تحت تاثیر قرنطینه شدن و اضطراب والدین و سایر بزرگترها قرار می گیرند. بزرگسالان ممکن است فکر کنند، کودکان متوجه این تغییرات یا استرس نمی شوند ولی واقعیت آن است که آنها نسبت به آنچه پیرامونشان می گذرد بسیار حساس هستند. در ادامه پاره ای از روش هایی که کودکان به استرس واکنش نشان می دهند و بعضی کارهایی که می توان برای کمک به آنها انجام داد، آمده است. ( منظور از کودکان خردسال عموما، سنین ۲ تا ۷ سال است. با این حال، این ملاحظات برای سنین کمی پایینتر و بالاتر هم مصداق دارد)

عکس العمل های رایج کودکان خردسال به ضربه روانی

خیلی گریه می کنند.، به سختی یک جا بند می شوند.، به سختی به خواب می روند یا خواب خوبی ندارند.، کابوس می بینند.، به والدینش می چسبند.، از تنها ماندن می ترسند.،بازیهای تکراری می کنند.، ممکن است بارها و بارها چیزی را که شنیده اند تکرار کنند.،ممکن است به شدت سعی کنند که از عروسک هایشان مراقبت کنند و یاآنها را پنهان کنند.،بعضی کودکان ممکن است خیلی عصبانی یا پرخاشگر شوند.، بعضی دیگر ممکن است کناره گیر شوند.، بعضی مانند بچه های کم سن تر از خودشان، رفتار می کنند.، آداب توالت که قبلا یاد گرفته اند را ازدست می دهند. به جای لیوان، شیشه شیر میخواهند، غذا نمی خورند یا غذای بچه های کوچکتر را می خواهند.، مثل بچه های خیلی کوچکتر از خودشان صحبت می کنند.

کودکان خردسال خیلی نسبت به استرس والدین ( مراقبان خود) حساس هستند و این موضوع بر رفتار معمول روزمره و عواطف آنها اثر می گذارد. آنها اغلب نمی توانند راجع به ترس ها و ناراحتی های خود صحبت کنند. مراقبان ممکن است بتوانند بخشی از استرس خودرا از کودکان پنهان کند ولی باید بدانند که آنها همچنان ناراحت هستند.

کارهایی که برای کمک به کودکان می توانید انجام دهید

  1. روتین ها برای کودکان خردسال خیلی مهم هستند. فجایع، انزوای اجباری و سایر موقعیت های آسیب زا، اغلب این روتین ها را بهم می ریزند. ایجاد روتین های جدید یا بازتعریف روتین های معمول، می توانند به بچه ها احساس امنیت دهند. حفظ نظم ساعت غذا خوردن و خوابیدن، برنامه ریزی زمانی هر روزه برای بازی کردن باهم یا کتاب خواندن یا آواز خواندن با هم می تواند کمک کننده باشد.
  2. حمایت والدین یا مراقبان در طول دوره تنش و زمان بعد از تمام شدن یک وضعیت موقت حاد، خیلی مهم است. والدین ممکن است از نظر فیزیکی حضور داشته باشند، اما چون خودشان خیلی استرس دارند، از نظر عاطفی در دسترس نباشند. خیلی مهم است که برای اطمینان دهی به کودکان، وقت گذاشته شود.
  3. برایشان توضیح دهید که چرا امور درحال حاضر متفاوت هستند. کودکان خردسال ممکن است نفهمند که چرا امور تغییر کرده اند( مثلا چرا نباید بیرون بروند یا نباید با بچه های دیگر بازی کنند) اما صحبت به آنها کمک می کند احساس حمایت شدن کنند. کمک به کودکان باید متناسب با سن آنها باشد. توضیحات را ساده سازی کنید.
  4. از خودتان مراقبت کنید. این خیلی مهم است. حتی اگر کودکان خردسال مستقیما با کرونا مواجه نشده باشند، می توانند تنش و نگرانی را در کودکان بزرگتر و افراد بزرگسال در خانه تشخیص دهند.
  5. اگر کودکان خردسال به جای دیگری فرستاده شده اند تا موقتا با اعضای دیگری از خانواده زندگی کنند،هرچقدر ممکن است در طول روز و دروقت خواب با آنها از طریق ابزراهای الکترونیکی صحبت کنید.

admin

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *